Utter the word "spiritual" and, for many people, images of the Sistine Chapel or of otherworldly beings touting their holiness come to mind.

Piyatat Hemmatat is not one of those people. The Thailand-based artist presents his solo showing, The 3rd Eye Trilogy: The New Dawn, Thursday, June 11 at The Dryansky Gallery. This section (the first of three) forgoes all traditionally Western stereotypes of spirituality, because, as a photographer, Hemmatat sees his camera is his third eye. As such, the entire collection is made up of images of his camera lens, all shot in extreme close-up. And it's a surprisingly exciting way of examining an object — made especially interesting as the technique is generally used as the opposite of a focal point. Depending of the location of the lighting, the images reveal different worlds. Some look like microscopic organisms, some look like entire universes. And you can blame Richard Serra, but there's just something so satisfying in unapologetic, large-scale circles.

SF Weekly caught up with Hemmatat to discuss his process for The New Dawn.

We all have different ways of reacting to our spiritual sides. How does your spirituality manifest itself in your work?

I am spiritual in the sense that I worship nature, and nature to me represents the truth, and photography is my instinctive reaction towards everything that is happening around me. My aspiration is to push the visual boundary and dialogue within photography — photography is my natural learning tool to obtain knowledge.

My main interest is in creating visual depictions. [I] translate, transcribe, and combine ideas into photographic projects. Each of my projects are like chapters in a book. Together, they'll provide a personal view on existence. Photography is a universal language which hasn’t been dealt with or applied to mythologies and this is where I come in. I managed to find a way. By applying classic ideas with modern visual communication tool, I can create a photo-mythos in a contemporary context for our time.

For you, what was the premise of this show?

To talk about the 3rd Eye project, I have to talk a bit about the Verve (2008) series.

Verve was my first abstract experimentation project that focused specifically at the "in-between" space. I came to a realization when I was producing Verve: It is not just my work that is about the in-between space, I live in the in-between space. Between old and new, East and West, analogue and digital, science and superstition, and so on. This is where I find ideas and creative possibilities — by pulling things from multiple places and times, then applying and combining them together in a poetic and semiotic approach. In Verve, I used Buddhism's philosophy as inspiration; [specifically] one of Buddhism's teachings about obtaining balanced for contentment.

And how does that relate to your 3rd Eye Trilogy?

3rd Eye trilogy: The New Dawn is a continuous experimental project from Verve where I can investigate deeper into Buddhism. Buddhism lead me to Hinduism, [which led me] to Shiva, the god of destruction. According to Hindu mythology, Shiva's third eye represents wisdom and the ability to perceive beyond the normal sight. In effect, the third eye represents intuition, instinct, and knowledge.

These notions represents my definition of photography perfectly.

The idea of the third eye is vastly interesting, but it's not a huge part of life for the majority of Americans. How does this collection relate to your international audience?

The third eye — or any concepts of wisdom and truth — is timeless. And they are closer to us than most of us realize.

Ancient gods are the modern-day superheroes. Times change, but people haven’t, really.

Each of your pieces in 3rd Eye can be hung in any orientation. Is that flexibility important to you?

When I was shooting the New Dawn, I realised that there are no straight lines in the series at all. They are all curvatures and round shapes from the glass lens and its structures. I can balance the composition within the circle and theoretically, it will have no correct angle for viewing.

This is the first part of a trilogy. What can we expect to see from you in the future?

I started the second part of the trilogy sometime ago. [It] is more celestial and more cosmic, and the trilogy overall represents a journey of discovery in the myth of the unknown.

I don’t know what to do for the third part, but I have some ideas. This is what gets me out of bed in the morning: creative challenges.

The Dryansky Gallery Re-Examines the Third Eye by Laura Jaye Cramer
SFWEEKLY June 11th, 2015
The Third Eye Trilogy:The New Dawn at The Dryansky Gallery








When I became interested in photography, my first subject was ‘Landscape’. Although my attempts failed, the experience was eye opening, the feelings of vulnerability and helplessness were profound. All I could do was surrender and be respectful to everything around me. Nature’s beauty, terror, wonder and mystery revealed themselves, making me certain that everything I need for my existence is present in nature.

My subsequent exploration of nature through travels over the past 7 years has informed many of my published projects and has provided the images for ‘Landscape’. I find that nature is the perfect antidote to the imbalance within me caused by the bombardment of external forces and illusions that disconnect me from reality. ‘Landscape’ has enabled me to get back in touch with my instincts and derive creative strength from them. To embrace nature is to realise that we are part of it and any destruction of nature will inevitably bring destruction upon ourselves.

I am committed to exploring different subjects of photography for as long as I live, but I will always return to nature. ‘Landscape’ is a collection of my most illuminating encounters that made me aware of my soul and existence as a human being.

Piyatat Hemmatat
September 2014, Bangkok








'ธรรมชาติ' เป็นผลงานที่ได้จากการเดินทางต่อเนื่องตั้งแต่ปี ๒๐๐๗ ผลงานนี้เป็นเหมือนความเป็นจริงที่เป็นทางเลือกของผม ทั้งยังมีส่วนช่วยเยียวยาจิตใจผมที่ผ่านโลกมาพอสมควร รวมทั้งเป็นโอกาสให้ผัสสะต่างๆได้พักผ่อนหลังจากรับรู้สารพัดสิ่งมาจนด้านชา โลกเราทุกวันนี้ปกครองโดยพวกมือถือสากปากถือศีลที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อขูดรีด ผลประโยชน์ กระบวนการโกหกพกลมกระหน่ำเพื่อปลูกฝังความขาดเขลาในใจเรา กดให้เราไม่กล้าคิดต่าง ลวงให้เราเหินห่างจากความเป็นคน เหลือไว้แต่ความยากจนข้นแค้น แล้วขณะเดียวกันก็ทำลายดาวเคราะห์ซึ่งเป็นบ้านของเราเอง เบื้องหลังภาพมายาเหล่านี้มีเพียงกฏแห่งธรรมชาติที่ยังดำเนินไป ได้แก่ 'กฎของพงไพร'

'ดูเถิดนี่คือกฎของพงไพร เก่าแก่และแท้จริงไม่แพ้ท้องฟ้า หมาป่าที่เดินตามกฎของป่าจะอยู่ดีมีสุข หมาป่าที่แหกกฎของป่าจักต้องตาย' - รุดยาร์ด คิปลิง

เมื่อเริ่มสนใจการถ่ายภาพ หัวข้อแรกของผมคือ 'ภาพทิวทัศน์' แม้ตอนนั้นจะไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอัน แต่นับว่าเป็นประสบการณ์ที่เปิดโลกใหม่ ทำให้ผมได้ดื่มด่ำกับความรู้สึกยำเกรงธรรมชาติรอบตัว ความงาม ความน่ากลัว ความน่าอัศจรรย์และปริศนาของธรรมชาติเผยออกมาให้สัมผัสจนผมสรุปเป็นบทเรียนได้ว่า ทุกสิ่งที่จำเป็นต่อชีวิตล้วนมีอยู่ในธรรมชาตินี่เอง

ตั้งแต่เริ่มทำงานด้านภาพถ่ายมาจนถึงวันนี้ ผมจะทดลองและเรียนรู้หัวข้อของการถ่ายภาพที่หลากหลายมาโดยตลอด บ่อยครั้งที่ผมหวนกลับมาหาหัวข้อ 'ภาพทิวทัศน์' เพื่อหาประสบการณ์ซึ่งในที่สุดก็โน้วน้าวจิตใจของผมสู่ความอ่อนน้อมถ่อมตน งานชุด'ธรรมชาติ' คือการประมวลสุดยอดประสบการณ์แห่งความสงบนิ่งเมื่อผมเผชิญหน้ากับธรรมชาติ ช่วยให้ผมตื่นรู้ซึ้งถึงจิตวิญญาณและความเป็นคน

ปิยทัต เหมทัต
กันยายน ๒๕๕๗, กรุงเทพฯ

แปลโดย ภานุ บุรุษรัตนพันธุ์







Offering alternative approaches to the human theme of Anthropos, Piyatat Hemmatat employ the human visual signifier as a point of departure, or detachment, to negotiate conventional culture, social and geographical ties.

In his investigation of human conditions, Piyatat Hemmatat detaches himself from ordinary sight, inspecting his surroundings with a scrutinizing eye. "If we look carefully," he says, we may see unexpected things in our immediate surroundings. 

Fascinated since youth with the Rorschach test, Hemmatat applies it to nature in the photographic essay Titans (2014), literally mirroring the shots he has captured in his travels, uncovering surprising and powerful likenesses in nature to human anatomy. As dormant Titans waiting to be discovered by insightful eyes, these primordial figures are all around us. While some images uncover compelling Vitruvian resemblances hidden in nature, other shots capture occasional, ephemeral instances where astonishing morphological analogies to the human body take shape-or awaken-before the viewer.

Loredana Pazzini-Paracciani
New York. August, 2014



Anthropos, through the looking glass: Anthropos New York, navigating human depth in Thai and Singapore contemporary art,
curated by oregano Pazzini-Paracciani: Sundaram Tagore gallery, New York, 2014.








Detailed observation of nature's symmetry and childhood memory of the 'Rorschach' experiment provoked an idea to apply symmetry to photography in order to reveal countless portraits and figures of spirits of nature. This is the Thai world-view with which I am in perfect sympathy after direct experience. The 'Titans' are representations of multifarious life forms. Their existence and interrelations inspire an elemental sense of recognition; the pictures form a visual mythology from a time before the gods that seduces us even as it mystifies and terrifies.

Piyatat Hemmatat
Bangkok, April 2014








Piyatat Hemmatat Looks Deep into the Lens

The work of Piyatat Hemmatat, the British-educated art photographer behind the RMA Institute, tends to be conceptually complex, possessing a strong metaphysical or social-political undertow. However, only one of his previous series, “Verve” from 2007, has attempted to convey his earnestly introspective musings on existence, religion and modernity through abstractions, in that case a series of minimalist black and white photos in which he captured light peeking beneath and around doors.

“3rd Eye Trilogy: The New Dawn,” the first part in a planned trilogy, continues this approach by looking into the lens rather than out of it. Shot on high resolution 4x5 film, this collection of twenty-four macro photographs is, as he puts it, “a journey into the micro-universes hidden within the photographic lens,” or what he also calls “my third eye.” His collection of old Leica, medium format and large format lenses were used as his models, and given how Sci-Fi many of the results are, the analogue, in-camera techniques he used to create them surprisingly primitive.

“Before taking each shot, I played with light and reflections, the structure of the lens and the texture of the lens to achieve different light effects and colours,” he says, adding, “with a 4x5 large format camera you see exactly what you're getting.”

In some shots the lens takes on an anthropomorphic quality, appears piercingly eye-like, an effect that plays into the mystical, age-old notion of the “3rd Eye” as a gateway to extra-sensory perception and a higher consciousness. This relates to Hemmatat's belief that photography can and should pry beneath the surface of ordinary existence, and explore profound themes.

Others cast us out into the immensity of deep space, complete with planetary rings and JJ Abrams-style lens flare. Future works in this “journey” are only going to get more cosmic, as Hemmatat reveals that “in the second part there will be more celestial scenarios — you're going to see constellations of planets, asteroid belts, cosmic clouds, etc.”

The prints lining the walls of Serindia Gallery, as well as the slickly produced catalogue available for purchase, are accompanied by short, lyrical poems written by well-known Thai poet and writer Phanomtien. “His name kept popping up because he's known for novels such as “Siwaratri,” about the Lord Shiva, which relates to my concept of the third eye,” he says.

Max Crosbie-Jones
Bangkok, July 2013



2013.Piyatat Hemmatat Looks Deep into the Lens,blouin artinfo.http://sea.blouinartinfo.com/news/story/932591/piyatat-hemmatat-
looks-deep-into-the-lens








3rd Eye trilogy : the New Dawn

Introduction

“Two men look out the same prison bars; one sees mud and the other stars.” — Frederick Langbridge

The 3rd Eye Trilogy evolved as a direct progression from my previous Verve series. Inspections of illuminations beneath and around doors offer metaphysical suggestions of positive and negative space and the ethereal qualities of time. It is only the last photograph, Verve No. 21, that presents a curved flow of light under a high-tech door. To me, it resembled the orb-like curvature of our planet — a clue of what was to come.

I normally look through the lens to discover and learn about the world in order to learn about myself. I have always been fascinated with the design of lenses; they are beautiful and curious objects full of wonder, as well as a great facilitator in creating my own perceived universes. I like to hold the lens up against the light to illuminate details inside. Its revelations were scenes of stunning futuristic mechanics, bursting cosmic flares and ephemeral reflections of embryonic forms. Something clicked, and the 3rd Eye Trilogy was born. The series’ title and circular format came instinctively — it made perfect sense — the lens is literally my third eye and the circular format intuitively represents this organic way of perceiving things.

The New Dawn takes you on an inner journey through hidden micro universes to unknown and uncharted territory within photographic lenses — a telescopic deep-space exploration through the power of the mind, taking you to the end and back to the new beginning. The series is intended to be a discussion on the relativity of perceived scale; an exploration demonstrating the power of the lens and the mind. In The New Dawn we begin our journey skirting the aperture blade, where we find the almighty eye staring into us. Surrendering our logical sensibilities, we enter through the eye — a portal guiding us through multitudes of constellations and celestial phenomenon — leading us into an infinite vacuum of space and time where there is neither future nor past. Entering the Trilogy, there is no turning back.

Piyatat Hemmatat
Bangkok, June 2013



3rd Eye trilogy : the New Dawn.Bangkok:Serindia publishing,2013







ไตรภาค ตาที่๓ : ภาคแรก แสงใหม่

คำนำ

“สองคนยลตามช่อง คนหนึ่งมองเห็นโคลนตม คนหนึ่งตาแหลมคม มองเห็นดาวอยู่พราวพราย” สุภาษิตอังกฤษ เขียนโดย เฟรเดอริก แลงบริดจ์ แปลโดย เจษฎาจารย์ ฟ.ฮีแลร์

ไตรภาค ตาที่๓ เป็นงานที่พัฒนามาจากชุด “มชฺฌิมปภา” ในมชฺฌิมปภาเป็นการพินิจแสงลอดใต้ประตู เป็นภาพช่องระหว่างประตูกับพื้นที่มีรูปทรงทางอภิปรัชญาคล้ายสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ ดูเป็นพื้นที่แห่งกาลเวลาไม่มีที่สิ้นสุด รูปที่๒๑ รูปสุดท้ายในหนังสือมชฺฌิมปภา เป็นรูปเส้นโค้งรูปเดียวต่างจากรูปอื่นที่มีลักษณะเป็นเส้นตรง สำหรับข้าพเจ้ารูปโค้งนี้เปรียบเสมือนโค้งของขอบโลก เป็นนัยยะของสิ่งที่กำลังจะตามมา

ปกติข้าพเจ้ามองผ่านเลนส์ในการแสวงหาความรู้ เพื่อจะได้สร้างความเข้าใจเกี่ยวกับตนเอง ข้าพเจ้าหลงใหลในรูปลักษณ์ของเลนส์ถ่ายภาพ มันเป็นวัตถุที่ลึกลับและชวนคิด เป็นเครื่องมือชั้นเยี่ยมในการสร้างสรรค์จักรวาลแห่งภาพในมุมมองข้าพเจ้า มันเชิญชวนให้จ้องลึกเข้าไปในเลนส์และวิเคราะห์มัน ในเลนส์เต็มไปด้วยรายละเอียดที่ดูเป็นสิ่งมหัศจรรย์ดั่งห้วงจักรวาล มันเป็นโครงสร้างแห่งอนาคต แล้วยังดูเหมือนสิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถระบุชนิดไว้อีกด้วย สิ่งเหล่านี้เป็นบ่อเกิดแรงบันดาลใจในการผลิตงาน “ไตรภาค ตาที่๓” ชื่อและการนำเสนอภาพเป็นวงกลมนั้น มาจากเหตุผลของสัญชาติญาน เลนส์เปรียบเสมือนตาที่๓ ของข้าพเจ้า รูปทรงวงกลมของงานนำเสนอถึงการมองเห็นแบบเป็นธรรมชาติเหมือนตาคนมอง

แสงใหม่ จะพาคุณเดินทางไปในจักรวาลที่ซ่อนอยู่ในเลนส์ถ่ายภาพด้วยพลังแห่งจิต ไปสู่ดินแดนที่ไม่เคยมีใครไปมาก่อน พาคุณไปถึงจุดจบ และจุดเริ่มต้นใหม่ ข้าพเจ้าตั้งใจนำเสนอ ความสัมพันธ์ของชีวิตและแนวคิดนี้ ให้ท่านได้มีโอกาสได้วิเคราะห์ค้นหาสิ่งที่ท่านเห็น และการค้นหาครั้งนี้จะแสดงถึงอานุภาพของเลนส์ที่สามารถพาท่านไปในห้วงจักรวาลไม่มีที่สิ้นสุด ในแสงใหม่ เราเริ่มต้นเดินทางเข้าผ่านรูรับแสง ท่านจะถูกจ้องมองด้วยดวงตาศักดิ์สิทธิ์ ท่านต้องสละเหตุผลและความเชื่อทุกอย่างถึงจะผ่านเข้าไปได้ แล้วท่านจะมองเห็น ปรากกฏการณ์ความมหัศจรรย์ของแสงและสี เปลวไฟจากดวงดาว หลุมดำที่มืดสนิท จุดปฏิสนธิของชีวิต และความเป็นไปได้ในวัตถุเล็กๆที่เรียกว่าเลนส์ ที่อาจจะช่วยเปิดตาที่๓ ของท่าน

ปิยทัต เหมทัต
กรุงเทพฯ มิถุนายน ๒๕๕๖



ไตรภาค ตาที่ 3 : ภาคแรก แสงใหม่.กรุงเทพมหานคร:สำนักพิมพ์เซรินเดีย,๒๕๕๖







11.11

I have always considered photography to be a discipline centered around "the presence of this versus the absence of that"... In the beginning was the word and the word was FRAME. The how and the why the frame falls and finds and describes the fields of our interest. Introduce notions of focal length, perspective social conditioning and we arrive at a visual semiology that speaks for itself. A new language, if you will. A language spoken by a photographer become his manifesto proclaiming his SEARCH.

What we 'see' in the photography is what is 'sought'......Directed by the sublime, the untouchable desires of the SELF, a man, a Piyatat Hemmatat, drifts through the vast ocean of an infinite city. A city of infinite motions, and the film is flooded with a human light. This can only happen for a very short time.......maybe 1/250 of a second.......not that the time taken out from reality leaves a very large, absent VOID.

These photographs, paired in a sexual kind of reflection, are then either what remains or what is lost from that time in the galaxy. Our eyes hear the sound of the shutter......CLICK.

Ralph Gibson
New York, 2012



11:11 ‘Exploration of mysterious encounters & Parallel universes in this digital age’. Bangkok: RMA Institute, 2012







Of Photography

Piyatat Hemmatat’s 11.11 brings us to a pure experience of photography: a recognition of the play of light, a heightened sense of photography’s capacity to resemble or reflect the visible world but not substitute for it, and an awareness of the fragmentary, subjective, lyrical and non-narrative. There is a continual potential for dissolution and change in Piyatat’s images: the light could shift and the highlighted forms disappear, figures move and glances wander; and the everyday details of our material and immaterial existence live precariously, always subject to certain forces.

The 19th century pioneer of photography Henry Fox Talbot gave the title ‘The Pencil of Nature’ to the first commercial photographic book ever to be published. As the visual theorist Kaja Silverman has astutely written, this description suggests that photography was originally understood as a receptive medium – receptive to the world – and not, as critical discourses later insisted, a projection on to the world. Moreover, the early processes by which light could be fixed on paper were unpredictable in their outcome and thus early examples of photography were imbued with a sense of artistic labor, of chance or risk, not control.

11.11 invigorates these considerations, in spite of our digital era and the fact that photography remains a controversial means of telling us about the world we live in. Here light ruptures and veils, guides and distracts; surfaces correspond and collide in and of the photographs; depth of vision emerges and dissolves; iconic fragments and cityscapes become something else; and narratives cohere only according to our own tentative connections. This is the world of photography, not the world itself, but something like it.

Brian Curtin
Bangkok, June 2012


References
Kaja Silverman, ‘Primal Siblings: George Baker in Conversation with Kaja Silverman’, Artforum, February 2010
Kaja Silverman, Flesh of My Flesh, California: Stanford University Press 2009



11:11 ‘Exploration of mysterious encounters & Parallel universes in this digital age’. Bangkok: RMA Institute, 2012







The Black Moth & the Boy

“My first memory? A giant black moth flying into the house through a gap in the front gate’s crisscrossed metal bars and alighting on it. I wanted to touch it, but my grandmother told me not to, because it was Grandpa come back for a visit.

“I was about four or five,” continues Piyatat ‘O’ Hemmatat, “we were living in a shophouse down a small lane full of children and shophouses. There were no trees, no animals, or hardly any. I was utterly fascinated because it was my first encounter with something wild, a thing of nature. And then Grandma said it was Grandpa, who had just died not long before. So it was also the first time someone implanted a belief in me.”

That everything is alive with intelligence?

“Yes. It made me think about the form of things; the form in which things come to you. That there is more to everything than what your eyes can see. Things are not what they seem.

“So when I keep seeing one one one one [11:11] on my phone, computer or other clocks, especially this past year, it seems like something significant.”

As in 11:11 on 21:12:2012 = End of the World?

“I hope not. But the prevailing mood does seem to be apocalyptic. I googled 11:11 and found that a lot of people all over the world have been experiencing the same thing. Some farangs say it’s their Guardian Angel communicating to them. Thai people say it’s the Mayan end of the world thing. For me it signals the presence of another world, not of this dimension. It tells me that this is not all there is.”

The existence of a Grand Design--greetings from the universe?

“Yes. Like when I saw that giant black moth. I like this sense of fascination, of mystery that such moments inspire. I like that it has no explanation. An eerie phenomenon that occurs in just one blink of time and intimately meant for me to see. A portal opens between the worlds in that one moment, giving me a personal, mesmerising glimpse of something mysterious and beautiful. All the pictures I’ve been taking these past three years record these moments when the portal opens just for me.”

……………………………………………………………………

My experiences with moths, leaves, butterflies, birds and lizards cannot be related here; they would not be believed. The world is full of portents for me too. Instead of taking photographs, I clip out strange news.

This past year, our country has seen more than its usual share of biblical phantasmagoria: the very earth itself either bursting into flames in several places from Lopburi to Pitsanuloke, or opening out quite suddenly to swallow pavements, roads and fields; the sun that disappeared as our ravishing first female prime minister came to power through violence and nepotism; the death of a princess that co-incidentally happened just that weekend, so that her new government and all the news anchors appeared on TV dressed in deepest mourning as if to blend with the cloud-laden sky; the black-winged corpses of giant rays being lifted from the Chaopraya river, our life blood, poisoned with rotting sugar spilled from a capsized barge; the on-rushing apocalyptic floods seething with crocodiles; hundreds of deaths from electric shocks. I can tell you of these things as they’re a matter of public record. In purely visual terms, whatever my feelings, if this is the End, I can’t help but admire the grand cosmic production design.

O Piyatat has given me a stack of postcard-sized photographs that will become this book. I lay them out like Tarot cards. 11:11 the movie unfolds before my eyes.

Once upon a time, a boy named O saw a thing of wonder: like a first memory, the shadow of a chandelier drawn by pale sunlight on a white wall. A flare pierces the filmstrip, tearing open a wormhole in the Emerald Buddha Chapel’s gold-encrusted side. The jet takes off; soon all is a cloud of dust left far behind. When we arrive, we find that all our sacred things have been placed behind bars. In the deep recesses of a cave, a painted plaster Buddha faces off a skinny prate (hungry ghost) born of a metal rod with a fluorescent tube head. By a messy electrical socket, an old framed royal portrait, warped by long exposure to the sun. Golden hour in a conservatory, accompanied by a pianist, a lovely girl with long hair is playing a saxophone. Cue music: the royal composition of Twilight Blues.

The monster clam opens its mouth: all you see is the insides of a car. O retreats into his womb-room, closes the thin white veil curtains so that only the silhouettes of trees are visible. Turning away from the window, he sees a strange girl on the bed, wearing a white towel around her waist and a black string bikini on her perfect tanned breasts. Her face is a ball of golden light: an angelic visitation. She is come from an ancient place to tell the story of our soul.

In the dark, the back of a complicated sign post. He does what everyone else does. He sleeps in a sleepless city and wakes up to go to work. Like being stuck in a high-tech self-cleaning coin-operated mobile sanitary capsule. When he emerges, it’s dark and full of money, adrenalin and sex. The garage door slams down, trapping him inside blinking at little bars of sunlight. The best, the divine part of him, is locked up behind bars. With superhuman strength, O breaks through the steel door and finds an opening over his head. A flurry of departures; locked away and abandoned, our most sacred symbols; an elephant mother and her child walking away from us into the night.

O scuttles down into his survivalist bunker, complete with a bed, vegetables to eat and a glowing TV. All the sacred things scurry into the cracks between buildings, trying to find solace among neglected potted plants. They are on the retreat from a gargantuan minimalist green marble hotel lobby which keeps spreading itself out to the edges of the earth. New sacred symbols are being erected, but there’s nothing inside their golden aura. They build their New World, climbing up a ladder into the sky from the top of a shopping mall Christmas tree, gorging on presents. But the ladder is standing in the middle of an empty, shallow sea.

After all the struggle, here we are in our polite little room with plastic chairs and embroidered cotton curtains. It’s nice enough. O is standing barefoot on a rock; clear cool spring water is streaming over his feet. There are faeries in the forest--these particular ones choosing to appear as talking orange flowers. Halleluja! Neon-lit roof like a crucifix in the night. A mirage of faerie palaces, upside down on the water where ornamental fish swim. Everyone is digging in, holing up inside their houses, eating sun-dried cactus, making bread. ‘You are at a military refugee holding facility in the desert’, the last official voice announces. They are taking everyone in ships to a place far as the hawks fly. Surely if hawks are perched on plastic chairs, all the trees must be dead. But they are taking us to a place full of trees.

When you arrive, you see that it is a dark forbidden shore where they drink black magic potions. Anon the sea turns red as blood. Have we arrived at apocalypse? A crazy cockfight. Magnificent stags stuffed as trophies hung on a black wall. A poor elephant’s corpse posed into an attitude of fury, raging over a stupid crowd.

Bling! Not one but several wormholes appear in the fabric of the forest, revealing red velvet curtains and a spinning disco ball. Clearly this is the End Scene. A bird’s eye view of rape and destruction by a bridge project on a holy mountain. Central World is burning: through the smoke, you can see the trees on the roof garden leaning over calling down for rescue. The day after, O goes to a fortune-teller who talks of Greek masks of Tragedy and Comedy left intact by the fire, peering at us through twisted metal. A light from above—cue Beethoven—the planet Melancholia approaches through a path of eerie light upon the double seas, horizon upon horizon. Our escalator to heaven has melted and all our windows bricked up.

The pressure builds and builds and then it is released: jets of water lit like comets in the void. The ceiling is full of holes, each one a halo pregnant with Something. Propelled through a tunnel we glimpse, in the haze at the far end, a shrine to some god. The square of light becomes a giant screen upon the sea under a starry sky: on this you will review your life. The Day of Judgement is at hand. A ball of light, no, a black hole; the angels trumpet the End of Time. It is 11:11. The black sun is weaving itself a Saturn ring. The sky turns into blood: Eclipse.

Ing K
Bangkok , 13 June 2012



11:11 ‘Exploration of mysterious encounters & Parallel universes in this digital age’. Bangkok: RMA Institute, 2012







11.11

เห็นตัวเลขแปลกๆ อย่างนี้ อย่าเพิ่งคิดว่าผมกำลังจะใบ้หวย แต่กำลังจะพูดถึงหนังสือรวมภาพถ่ายชื่อเก๋ ไม่ธรรมดาเล่มหนึ่ง “11:11” ฝีมือของ ปิยทัต เหมทัต ขนาดพอเหมาะ 21x22 ซม. หนา 144 หน้า ห่อปกด้วยผ้าสีดำอย่างดี และมีภาพขาว-ดำขนาดใหญ่กว่านามบัตรเล็กน้อยแปะตรงกลางปก เห็นเด่นชัด เป็นรูปสุริยคราสเกือบเต็มดวง ช่วยสร้างบรรยากาศลึกลับให้กับหนังสือเล่มนี้ไม่น้อย

เปิดหน้าแรกนอกจากเห็นชื่อหนังสือและชื่อช่างภาพแล้ว จะพบคำโปรยไทย-อังกฤษเกียวกับภาพถ่ายในเล่มว่า “สำรวจการพบปะที่เร้นลับ + พหุจักรวาลคู่ขนานในยุคดิจิตอล” (Exploration of Mysterious Encounter & Parallel Universes in This Digital Age)

พลิกต่อไปก็จะพบความเรียงของช่างภาพรุ่นใหญ่ชื่อดังจากนิวยอร์ก ราล์ฟ กิบสัน (Ralph Gibson) ต่อด้วยบทความขนาดยาวของนักเขียนและนักทำหนังอิสระมีชื่อสมานรัชฎ์ กาญจนะวณิชย์ ซึ่งทำหน้าที่เสมือนสะพานเชื่อมระหว่างผลงานของช่างภาพกับผู้อ่าน และเธอยังทำหน้าที่เป็นบรรณาธิการภาพ จัดเรียงลำดับภาพในเล่มให้มีความต่อเนื่อง และไหนลื่นได้อย่างดีเช่นที่กำกับการตัดต่อหนังของเธอเองหลายเรื่อง และปิดด้วยบทความวิชาการขนาดสั้นของ ไบรอัน เคอร์ทิน (Brian Curtin) ก่อนจะมาถึงตัวผลงาน

ภาพถ่ายจำนวน 111 ชิ้นของปิยทัต มีทั้งสีและขาว-ดำ เป็นภาพ คน-สัตว์-สิ่งของ-สถานที่ ที่มีลักษณะฝันๆ ไม่คมชัด และหลายครั้งก็ไม่ชัดเจน จนต้องเดาผิดเดาถูกว่ากำลังมองอะไรอยู่ หากจะเข้าใจผลงานของหนังสือชุด 11:11 ผู้ชมภาพก็ต้องปรับตัวเองให้อยู่ในความสงบ-นิ่ง พร้อมกับเปิดใจออกรับสิ่งที่กำลังจะดู ไม่ควรไปคาดหวังว่าจะต้องดูให้รู้เรื่องราวว่าภาพนั้น ภาพนี้กำลังบอกอะไรเราอยู่ และควรพลิกดูทีละหน้าอย่างช้าๆ อย่าใจเร็วรีบร้อนอย่างคนยุคดิจิตอล แล้วเรื่องราวและความรู้สึกจะค่อยๆเผยออกมาเอง

ช่วงสองสามปีมานี้ ปิยทัตมักพบกับปรากฏการณ์แปลกๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง คือ เมื่อหันไปมองนาฬิกา (ตัวเขาไม่ชอบใส่นาฬิกาข้อมือ) หรือมองตัวเลขบนจอคอมพิวเตอร์ เขามักจะพบเลข 11:11 เสมอ, สำหรับคนไทยบางคนที่เชื่อตัวเลขโชคลางอาจคิดว่า นี่คือลางร้าย แต่กับฝรั่งบางคนก็อาจคิดไปตรงกันข้าม ถือเป็นลางดี

การจับสังเกตต่อตัวเลข และเปิดตัวเองกับปรากฎการณ์แปลกๆเช่นนี้ ทำให้เค้าเป็นคน “จิตเปิด” เพื่อรับ “สาร” จากใครบางคน จากอีกมิติหนึ่ง ที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า หากเชื่อว่าโลกที่เราอยู่นี เป็นเพียงภพๆหนึ่งในจำนวนร้อยจำนวนพันของจักรวาลอันไพศาล เราก็อาจสื่อสารข้ามมิติได้ ที่ผมพูดอย่างนี้ เพราะผมเชื่อว่าปิยทัตก็เชื่อเช่นกัน มิเช่นนั้นเขาคงไม่เปิดรับสัญญาณที่มี “ใครบางคน” กำลังส่งให้กับเขา

ความเชื่อเรื่อง “โลกคู่ขนาน” (Parallel Worlds) หรือ “จักรวาลคู่ขนาน” (Parallel Universes) ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่เป็นเรื่องพูดกันมานานนับแต่มีมนุษย์ปรากฏบนโลกนี้ ดูได้จากภาพเขียนผนังถ้ำที่แสดงให้เห็นว่า แต่โบราณมนุษย์ยุคนั้นเคยพบกันมนุษย์ต่างดาว-พวกอีทีของสตีเฟน สปิลเบิร์ก มาแล้ว แม้วันนี้จะยัง ไม่สามารถหาตัวเป็นๆ มาโชว์เพื่อยืนยัน แต่พวกนักวิทยาศาสตร์และดาราศาสตร์ก็ยังคงทุ่มเทเงินมหาศาลเพื่นค้นหาโลกหรือจักรวาลที่ว่าให้พบ และอาจจะเป็นเพราะโลกของเรากำลังใกล้อวสารเต็นทน มนุษย์จึงต้องหาทางดิ้นรนไปอยู่โลกอื่นให้ได้ เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ (นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นอย่างหนึ่งว่า มนุษย์ผู้ชอบทำลายเพราะความเห็นแก่ตัว เมื่อโลกปัจจุบันฉิบหายก็หาทางไปอยู่ (ทำลาย) โลกอื่นแทน)

แม้ในทางศาสนาและความเชื่อดึกดำบรรพ์ พวกบูชาผีก็มี “โลกคู่ขนาน” อีกแบบแม้จะมีหน้าตาแตกต่างจากพวกมนุษย์ต่างดาว-อีที เป็นพวกร่างที่มองไม่เห็น หรือภาพจางๆ ของคนที่ตายไปแล้ว หรือเป็นแค่ “พลังงาน” ที่เคลื่อนไหวได้ทางวิทยศาสตร์ ล้วนแล้วต้องการให้คนเราตระหนักว่า เราไม่ได้อยู่คนเดียวในดาวเคราะห์อันโดดเดี่ยว (Lonely Planet) ใบนี้

ทำไมและอย่างไรจึงทำให้ ศิลปินอย่าง ปิยทัต เหมทัต หันมาสนใจและ “เปิดใจ” ให้กับสิ่งนี้?

คืนหนึ่งในวัยเด็ก ประมาณ 4 หรือ 5 ขวบ มีผีเสื้อกลางคืนสีดำบินมาเกาะประตูเหล็กของห้องแถวที่เค้าอยู่ เขาอยากจะจับ อาม่าบอกว่าอย่าจับ เพราะว่าอากงกลับมาหา

เรื่องราวอากงกลายเป็นผีเสื้อดำนั้นฝังใจเด็กชาย ปิยทัตมาจนทุกวันนี้ แม้เขาจะไปอยู่ ลอนดอน-อังกฤษนาน 16ปี และเรียนจบปริญญาโทด้านจิตรกรรมจากวิทยาลัยศิลปะและการออกแบบเชลซี (Chelsea London College of Art and Design) และย้ายกลับมาอยู่กรุงเทพฯในปี 2550 แต่ความเป็นตะวันออกของเขาไม่ได้จืดจางแต่อย่างใด

ทันทีที่กลับบ้าน ปิยทัตก็แสดงผลงานเดี่ยวชุดที่ชื่อเป็นบาลีว่า “มชฺฌิมปภา” (Verve 2007) โดยเอาคำสอนของพระพุทธเจ้าในเรื่องทางสายกลางมาเป็นแรงบันดาลใจ เขาถ่ายภาพประตูที่ปิดแต่มีแสงลอดมาตามล่องให้เห็นสว่างจ้าตา เป็นภาพขาว-ดำ ในแบบนามธรรมที่งดงามชุดนึง มีทั้งความสงบและความหวังในท่ามกลางพื้นที่มืดดำสนิท กลับมาสีขาวปรากฏให้เห็น เป็นดังอุปมา-อุปมัยต่อธรรมะคือทางสว่างที่อยู่หลังบานประตู และในการแสดงครั้งทั้งปิยทัตได้จัดห้องแสงให้มืด มีเพียงแสงสว่างจากรอยแยกของประตูที่เขาอัดขยายทำเป็นกล่องไฟส่องทางเดินเท่านั้น

จาก “มชฺฌิมปภา” ผลงานภาพถ่ายแบบพุทธศิลป์อันเคร่งขรึม จริงจังทั้งการจัดองค์ประกอบศิลป์ และความสมบูรณ์ด้านเทคนิคการถ่ายภาพและการอัดขยายมาสู่ 11:11 ผลงานของปิยทัตเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จะเรียกว่าเป็นพัฒนาการย่อมได้ ครั้งนี้เขาปล่อยตัวสบายๆ ไม่เคร่งครัดกับ “ความสมบูรณ์” ของการจัดองค์ประกอบศิลป์และเทคนิคการถ่าย-อัดขยายภาพอย่างเคย เช่นจิตรกรที่เขียนภาพเหมือนจนสูงสุด แล้วหันมาเขียนภาพนามธรรมไร้รูปประมาณนั้น เขาไม่เน้นความพิเศษเช่นช่างภาพส่วนใหญ่ยึดถือเป็น “กฎเหล็ก” ที่ต้องปฏิบัติ อันที่จริงดูเหมือนว่าปิยทัตจะโยนมันทิ้งเสียด้วยซ้ำแล้วปล่อยให้ “สัญญาณ” หรือ “สัญชาตญาณ” เป็นผู้นำทางและสั่งให้เขากดชัตเตอร์กล้อง

ปิยธัตเปิดตัวเองเพื่อรับภาพที่เดินเข้ามาสู้กล้องของเขา เช่นที่ อังรี คาเทียร์ - เบรนซ์ซอง (Henri Cartier-Bresson, 1908 – 2004) ปรมาจารย์ภาพถ่ายโลกเคยพูดว่า เขาไม่ออกไปล่าภาพเช่นตากล้องอื่นๆ แต่จะเปิดรับภาพเข้ามาสู่ตัวเอง เพียงแต่ในกรณีของปิยธัตดูจะสุดโต่งกว่าคุณปู่อังรี ตรงที่เขาปล่อยให้บางภาพมีองค์ประกอบหลวมเกินไป หรือไม่ก็แน่นอึดอัด บางภาพมืดไป และบางภาพก็สว่างจ้าตา

ที่แรกตอนที่ปิยธัตกำลังออกแบบหนังสือเล่มนี้ เขาส่งตัวอย่างมาให้ผมชม พอได้แล้วก็รู้สึกว่า การจับคู่ภาพถ่ายเพื่อให้ลงหน้าซ้ายและขวาของหนังสือนั้น ทำให้ภาพของเขาหมดพลังในการสื่อสาร มันถูกมองในลักษณะของความสมบูรณ์ในเชิงการออกแบบงานกราฟิกเท่านั้น ซึ่งจะส่งผลงานชุดนี้อาจล้มเหลวได้และโดยส่วนใหญ่ตัวช่างภาพนั้นมักมีนิสัยเสียตรงรักรูปถ่ายทุกใบ จะให้คัดทิ้งคัดออก ก็จะเกิดอาการรักพี่เสียดายน้อง ทำใจไม่ได้ โชคดีที่เขาไม่มี “อีโก้” ยอมให้คนอื่นช่วนจัดวางรูปให้ใหม่ สมานรัชฎ์ผู้เข้าใจความคิดของปิยธัตและภาพชุดนี้ดี จึงลำดับภาพด้วยสัญชาตญาณเช่นกัน และก็ทำให้เกิดเรื่องราวที่น่าสนใจ น่าตีความ

เริ่มต้นด้วยภาพเปิด เป็นเงาตัวโคมไฟระย้าบนผนังเมื่อต้องแดดสีเหลือง นี่คือเงาอ่อนช้อยของผู้ให้แสงสว่างกลางคืน, แสงฟุ้งขาวหน้าโบสถ์วัดพระแก้ว เหมือนวิญญาณมาปรากฏให้เห็นในภาพขาว-ดำ, เครื่องบินลำหนึ่งกำลังขึ้นจากสนามบินในภาพสีจืดทางด้านซ้าย แล้วหายวับเป็นฝุ่นตลบในภาพขาว-ดำด้านขวา, ฝากระโปรงหน้ารถ(แท็กซี่)เปิดโชว์ให้เห็นเครื่องยนต์ สีขาวสว่างไฟดูล่อตา เหมือนต้นกาบหอยแครงอ้ากลีบดอกรองับเหยื่อ, สาวในชุดบิกินี่สีดำนั่งขัดสมาธิบนเตียง เธอมีใบหน้าเป็นลูกแสงสีเหลืองประหลาด, ผู้คนในเมืองเป็นเพียงเงามืด ควักไขว่ แต่ไร้เสียง ดูห่างไกล และเต็มไปด้วยการรอคอย , ตัวเลขดิจิตอลของการเดินทางปรากฏชัดในภาพขาว-ดำ, ฝูงค้างคาวกำลังออกหากินกลางคืน, ท่ามกลางความมืดของถนนทางหลวง แสงไฟหน้ารถสีเหลืองส่องให้เห็นช้างแม่ลูกซึ่งกำลังหลงทาง หรือนั่นคือวิญญาณป่าเขามี่ออกมาเตือนเรา หน้าถัดไปมันหายวับไปจากถนนเหลือแต่เพียงหมอกสีขาว

ภาพสีหม่นของหมู่พระพุทธรูปและสาวกพระธุดงค์ทองเหลืองกำลังหลงทางอยู่ในตรอกกลางเมือง, มีใครบางคนกำลังดิ้นรนหาทางหนีด้วยการทุบประตูเหล็กจนบุบบี้เป็นรอย, กวางและช้างถูกสตัฟฟ์เป็นของประดับความรู้มนุษย์, ส่วนตัวมนุษย์ก็เหลือแต่โครงกระดูกให้มนุษย์ด้วยกันดู, เมฆฝนและพระอาทิตย์กำลังสร้างภาพพระเจ้าให้ปรากฏ, ตึกเวิลด์เทรดมีควันไฟขาวปกคลุม, โรงหนังสยามเหลือเพียงซากบันไดเลื่อน ซากโครงเหล็กและปูนปั้นหน้ากากหัวเราะและร้องไห้, แสงพวยพุ่งคล้ายลูกอุกกาบาตกำลังตกใส่โลก, ภาพดวงตาพระอาทิตย์สีแดงกำลังจ้องมองเราอยู่, และแล้วยานอวกาศรูปวงแหวนสว่างกำลังลอยตัวออกจากโลก, ภาพเงาสีเทาคล้ายพระเจ้าหรือมนุษย์ต่างดาวอันไร้หน้ากำลังโบกมือลาก่อนบินจากไป

หนังสือเล่นนี้จบลงด้วยภาพคู่ แบบโพสิทีฟและเนกาทีฟของสุริยคราส ที่บอกไม่ได้ว่าภาพใดคือกลางวัน ภาพใดคือกลางคืน และถ้ากางหน้านี้ออกเต็มที่ ก็จะเห็นเหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองเรามาจากอีกโลกหนึ่ง

11:11 จึงไม่อาจเป็นอย่างอื่นไปได้ นอกจากสัญญาณเตือน “เวลาอันสิ้นสุดของโลก”

มานิต ศรีวานิชภูมิ
กรุงเทพ, ๒๕๕๕ / 2012



สยามรัฐ สัปดาห์วิจารณ์ ฉบับวันศุกร์ที่ ๑๐ - วันพฤหัสที่ ๑๖ สิงหาคม ๒๕๕๕.กรุงเทพ ประเทศไทย, ๒๕๕๕







CUT THRU. A View on 21st Century Thai Art
A New identity for 21st Century Thai artist


Artist Piyatat Hemmatat (b. 1976), too, addresses consumerism in Thai society, taking the stance of a bewildered spectator in his photographic series Apasmara. Shot at the end of the riots that devastated Bangkok in May 2010,the artist’s attention goes to the futility of branded goods, emblems of a society that has become to all materialistic. The emptiness conveyed in the shop display windows that are riddled with the bullets echoes the etymology of Apasmara, that is ,in Sankrit a Hindu dwarf that represents ignorance. Are we not all ignorant whilst striving for fashion items devoid of any value?

In Vestige, the other series presented by Hemmatat,the artist takes a step further in wondering about objects that once existed, represented in the photographic essay by images of mutilated Buddha statues. The shots were taken at various locations in Thailand,once places of worship and today transformed into tourist destinations. In the photographs, the Buddha sculptures stand proud of their holiness despite being mutilated, a memento for a degrading Thai culture that has become ever so distant from a true religious vision.

Loredana Pazzini-Paracciani
Singapore, 2011



CUT THRU A New identity for 21st Century Thai artist. Singapore: Institute of Comtemporary Art Singapore, 2011







After history and memory generation shift in contemporary Thai art.

The Buddhas of Piyatat’s Vestige lend themselves to comparison in subject and medium with Manit’s later Master. However, though formally similar, the two series convey different messages and viewer impact. Vestige reads as a whimsical, rather poetic documentation of processes of destruction, natural or man-made. Time, erosion, and material neglect are its staring points. It harbours a social message, but beings with a found object, the destroyed Buddha, that once photographically appropriated, is converted into seductively mysterious image that acquires meaning in the context of Thailand’s ambivalent relationship with Buddhism. Manit’s sequence of blurry shot monk icons, conversely, is conceptually complex, disarmingly simple visually, and far more cerebral in construct. Manit’s practice, socially engaged as it is, always departs from concept. Idea and iconography are meshed to conjure thinking reaction in viewer, the image never randomly chosen. Both sequences use irony and suggestion to provoke their audience, but Manit’s deliberate and pondered, is intellectually committed, therefore engrossing, while Piyatat’s, opening on to a sub-text of nostalgia, is touching more emotionally accessible, and less politically engaged for its serendipity.

Lola Lenzi
Singapore, December 2011



CUT THRU A New identity for 21st Century Thai artist. Singapore: Institute of Comtemporary Art Singapore, 2011








Apasmara

The series Apasmara refer to a figure of Hindu mythology: a dwarf-like demon representing ignorance. Apasmara tried to hinder human being from the spiritual path by tempting them with earthly pleasures. In Hindu, the word “apasmara” means mindlessness, and symbolizes the obliviousness that causes human to lose consciousness, and to strive after material things.

In Hemmatat’s photographs, we recognize the logos of well-known and powerful brand and fashion houses. But in contrast to hoe design houses such as Dior, Prada and Gucci express wealth and glamour, we now glimpse at their insignia from behind windowpanes covered with bullet holes, and the famous names lose their significance.

The photographs were captured after months of riots and ‘Red Shirt’ demonstrations in Bangkok, which ended in April 2010. The people that rebelled against the country’s government and the wealthy elite can be seen in Hemmatat’s Photographs as protest against materialism and capitalism. Here, the symbols of purchasing power and capitalism have been destroyed, and the modern consumer society’s negative effects upon the individual become clear to us. With the photographs documenting the course and results of the events in Thailand, Hemmatat wishes to display the proof of universal human phenomenon, the infinite need and greed in all of us – the demon of ignorance exist.

Sophie Grave
Dong Xi Gallery
Norway, 2011



CUT THRU A New identity for 21st Century Thai artist. Singapore: Institute of Comtemporary Art Singapore, 2011








แฟชั่นในความทรงจำ

อรรฆย์ ฟองสมุทร
ในนิทรรศการ Rupture – Cause & Effect หรือชื่อภาษาไทยว่า หมายเหตุ ๕/๒๕๕๓ บันทึกความทรงจำต่อเหตุการณ์ 19 พฤษภา ซึ่งจัดแสดงที่หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (BACC) และเพิ่งจบลงนั้น แม้จะเป็นการแสดงผลงานของกลุ่มศิลปิน 5 ได้แก่ ออลิวิเอร์ ผิน-แฝ็ท,อันเยส เดร์เบยส์, วูฟกัง เบลล์วินเคล,มานิต ศรีมานิชภูมิ และปิยทัต เหมทัต ซึ่งเป็นการนำเสนอภาพถ่ายในลักษณะรวมที่อาจจะเรียกรวมๆได้ว่าเป็นภาพถ่ายข่าว หรือ photo journalism เนื่องจากภาพเหตุการณ์และขนบในภาพถ่าย ตลอดจนเรื่องราวและการนำเสนอดำเนินไปในขนบดังกล่าว แต่ก็น่าสนใจอย่างยิ่งที่ศิลปะภาพถ่ายได้มีโอกาสเปิดมุมมองและแง่คิด ซึ่งไม่บ่อยครั้งนักที่ภาพถ่ายจะได้ทำหน้าที่นี้

เหตุการณ์อัปยศที่ไม่มีหลักฐานทางลายลักษณ์อักษรหรือวาจาอะไรที่ยืนยันความจริงได้ นอกจากข้อมูลที่โยนลงมาแก่ประชาชนที่เป็นผู้รับอย่างเราๆและสาดใส่กันระหว่างฝ่ายต่างๆเสียมากกว่า ช่างภาพทั้งหมดในนิทรรศการครั้งนี้จึงถ่ายทอดผลงานทั้งที่อยู่ในช่วงก่อน-ระหว่าง-หลังเหตุการณ์ความรุนแรงในวันที่ 19 พฤษภาคม 2553 ที่ผ่านมา ช่างภาพคนไทยสองคนที่ร่วมในกิจกรรมครั้งนี้ได้แก่ มานิต ศรีวานิชภูมิและปิยทัต เหมทัต เลือกนำเสนอผลงานที่เป็นช่วงหลังเหตุการณ์ ฉะนั้นการมีเวลาในการร่างและวางกรอบคิดก่อนการสร้างสรรค์จึงทำให้ผลงานที่นำเสนอแตกต่างออกไป ทั้งในภาพที่ปรากฏและความคิดที่ดำเนินไปเบื้องหลังภาพถ่ายที่เป็นผลงานของเขา

ภาพถ่ายที่บันทึกและสร้างสรรค์หลังเหตุการณ์นั้น แม้จะหลงเหลือเพียงร่องรอยที่เมื่อเทียบกับความน่าตื่นเต้นแล้วอาจจะดูประหนึ่งว่าบางเบา แต่ในอีกแง่มุมหนึ่งก็สามารถที่จะพิจารณาได้ว่าเป็นการนำเสนอที่อาจจะที่ปราศจากอคติและความคิดที่เป็นฝักฝ่ายมากที่สุด การถ่ายทอดจึงเท่ากับเป็นการนำเสนอชุดความคิดที่ศิลปินทำการกรองมาแล้ว ซึ่งในนิทรรศการนนี้ ออริวิเอร์ ผิน-แฟ็ท,มานิต ศรีวานิชภูมิ และปิยทัต เหมทัต ดูจะเข้าข่ายกรอบแนวคิดที่ว่า และนั่นก็เป็นโอกาสที่นำเสนอตัวตนในอีกแง่มุมหนึ่งเช่นกัน

สำหรับปิยทัต เหมทัตหรือ โอ๋ ดูจะเป็นชื่อที่เนื้อหอมสำหรับวงการภาพถ่ายศิลปะ แต่ในความเป็นจริงแล้วชื่อของเขาหอมหวนมาก่อนจากวงการภาพถ่ายแฟชั่น ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่ผลงานในนิทรรศการนี้ของเขาจะมีกลิ่นอายของเนื้อหาที่ผสมผสานระหว่างสังคมการเมืองและแฟชั่น ซึ่งภายใต้ความสัมพันธ์ที่คล้ายคลึงกันนี้ ภาพถ่ายของโอ๋ถ่ายทอดภาพถ่ายเชิงประจักษ์ออกมาแตกต่างไปจากศิลปินชื่อดังชาวสวิสอย่างแดเนียล บูเอ็ตตี ที่แม้จะเป็นเรื่องราวที่เป็นบทสนทนาระหว่างภาพถ่ายแฟชั่นกับประเด็นทางสังคมการเมือง แต่ในกระบวนการดังกล่าวแดเนียลเลือกเอาภาพถ่ายที่เป็นการนำเอาการเมืองใส่ลงไป

ซึ่งทั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นภาพถ่ายของเดเนียล บูเอ็ตตี หรือศิลปินต่างชาติในนิทรรศการ “หมายเหตุ ๕/๒๕๕๓” นี้ ไม่ว่าจะเป็นอันเยส เดร์เบยส์และวูฟกัง เบลล์วินเคล ก็ยากที่จะเดินออกจากจุดยืนทางสังคมที่เรียกได้เต็มปากว่าเป็นมุมมองที่ปราศจากอคติ ข้อเรียกร้อง หรือเล่ห์กลแอบแฝง

ในขณะที่ชุดผลงานของปิยทัต สะท้อนร่องรอยที่ผสมผสานระหว่างข้อเท็จจริงกับเรื่องราวที่เดินออกจากข้อเรียกร้อง ฝักฝ่าย และข้อเสนอหรือเงือไขไดๆ ไม่ว่าจะเป็นสมานฉันท์หรือปรองดอง มันแทบจะไม่เกี่ยวข้องใดๆกับการเมืองเลย แต่มันได้ถ่ายทอดผลลัพธ์ของการเมืองและความรุนแรงออกมาอย่างโจ๋งครึ่ม ที่ในบางอารมณ์ความรู้สึกกลับซ่อนนัยยะของมุมมองที่คนเรามีหลงเหลือต่อการบริโภคแบรนด์ต่างๆ ในขณะเดียวกันก็ถ่ายทอดสัมพันธภาพทางสุนทรียภาพได้อย่างลงตัว

อรรฆย์ ฟองสมุทร
กรุงเทพ, ๒๕๕๔ / 2011



นิตยสาร มาร์ ฉบับเดือนมกราคม ๒๕๕๔. กรุงเทพ ประเทศไทย







‘Rupture’ introduction

Piyatat Hemmatat takes a visual step to the side and focuses intensely on an aspect of the crisis, a potent and resonant metaphor – on his own. By photographing in stark black and white, he pictures solely bullet-busted logos. Gucci, Prada, Dior, Celine and so on – these opulent fonts of consumerism – these logos of almost unreachable and impossibly distant and other-worldly material aspirations (to most in Thailand, and beyond). In his images these dreams of rabid consumption and material luxury have been cracked, bullet hole ridden, shattered into shards. Globalization as a reality and force, has been smashed by ‘internal affairs’. It’s a powerful and direct message that seems to emphasis how broken things really are a millimeter beneath the surface.

Oliveier Pin-Fat, Curator
Bangkok, October 2010



Rupture. Bangkok Thailand: Konrad Adenauer Stiftung, 2010







Against Appearances: An Introduction to Rupture

Piyatat Hemmatat depicts the protest in terms of aftermath of physical traces in the urban environment where the protests took place, while Wolfgang Bullwinkle shot the signs and symbols of protest: billowing smoke and the detritus of the sites where people gathered. Each depicts Bangkok with little human presence as such. Pin-Fat and Hemmatat show as the aftershocks of petrol bombs and gunshots. The former’s works have an ethereal quality with stain and other remnants appearing ghost-like or eerie, while Hemmatat frames the literal ruptures to Bangkok’s glossy, commercial facade and hints at the less-than-official aspects of the protest to do with wealth and class.

Brian Curtin


Rupture. Bangkok Thailand: Konrad Adenauer Stiftung, 2010







The month of Photography, Tokyo 2010
Thai Photography now, Ginza Nikon Salon


Piyatat Hemmatat born in 1976,Bangkok. After getting a Master’s degree in Painting from Chelsea College and working in London in Advertising photography for more than 16 years. Piyatat Hemmatat decided to return home to Thailand but he found that he had become a tourist in his own homeland. He wanted to understand the root of Thai society so he become interested in Buddhism, the origin of Thai way of life and Thai culture today.

Verve, 2007 is a series of black and white Buddhist Art photos. Piyatat uses the Buddha’s teaching of living “The middle way” to guide his creation. He took a photo of a closed door as an analogy for the viewer being in a closed and darkened room. There is only a silver of white light (of Buddha’s teachings) shining like a straight line in the middle under the door. Sometimes the shaft of light looks like a letter T. Sometimes it’s an L, a plus sign or a long horizontal line cutting across the photo.

Verve is a series of photographs that are like abstract paintings. It is intense and serious but at the same time it is light because it gives viewers hope that they can be released from the dark into the light behind the door.


Thai Photography now, the month of Photography. Tokyo Japan, 2010







Impromptu

I have known Piyatat as a friend longer than I have known him as a photographer. However, in the time that I have gotten to know him better as a person, I realize that his being is very much connected to his work. His lens, his eye and his philosophy on life are so much at one with the images that he produces through his camera that I would not hesitate to say that he is absolutely singular in his vision and that vision is one of integrity.

In Impromptu, the homage which Piyatat is making, is not to Civilisation or the Verve nor is it an allusion to Ayn Rand’s The Fountainhead, in this case, the story he is telling is that of Jazz music, specifically Jazz music in Thailand - the musicians who gather at the Jazz Gallery. Yet, despite the difference in subject matter and the closely defined context, the recurring themes that are seen in Piyatat’s work are as clear here as ever. To me, his work is about duality and contrast, in the sense that his photos transcend the difference between lightness and darkness, using the two opposites to his advantage, thus straddling between the two extremes, where the shadows and reflections most prominent and the greys come to life. Here, the instruments remain still and elegant, themselves a family that start to speak to each other when the artists pick them up to play. In Impromptu, he captures succinctly, the moments when the maestros and songbirds are captured in the music, their moments of pure concentration and joy, thus creating the feeling of suspension in time. There is synchronicity in this story, movement, as well as collaboration between the artists and the instruments… the vibrations of the double bass resounds out of the image, as does the light crooning of a songbird, the melody of the piano and the steady beat of the drums. There is soul in Jazz, as to me these pictures enables the viewer to see right through to the core of the artist and to admire the seamless, almost perfect form of the inanimate instruments that come to life so effortless in the hands of a maestro. Lastly, Piyatat has not forgotten the tradition and story of Jazz and these references can be seen from the slight blur of a moving record, or the vintage tint to the bass guitar… the musicians too, framed in a timeless manner as those jazz masters before them. Jazz is about life, and life is about improvisation, and here in Impromptu, life and music become one through Piyatat Hemmatat’s lens.

Chomwan Weeraworawit
Bangkok, 2009



Impromtu. Bangkok Thalland: RMA Institute, 2009







Civilisation

งานภาพถ่ายชุดนี้เป็นงานวิเคราะห์สิ่งสังเคราะห์รอบตัว
และความสัมพันธ์ระหว่าง อารยธรรม วัฒนธรรม
สถาปัตยกรรม ศาสนา ความเชื่อ วิถีชีวิต สังคม
และค่านิยม ในชีวิตประจำวันของเรา เป็นมุมต่างๆ
ในเสี้ยวของเวลาจากหลายๆ สถานที่เปรียบเสมือนตัวต่อที่
ประกอบกันเป็น ภาพรวมของความศิวิไลซ์
ซึ่งไม่มีใครตอบได้ชัดว่า ณ จุดนี้ เรามีวิวัฒนาการและพัฒนาการ
ของสังคมได้ดีกว่าที่ผ่านมาหรือไม่
สิ่งที่กล่าวมาข้างต้น เป็นเหตุให้ความเป็นอารยะของคนกลุ่มหนึ่ง
อาจไม่ใช่อารยะของคนอีกกลุ่มหนึ่ง ความเข้าใจที่ต่างกันทั้งนี้
เกิดจากหลายปัจจัยด้วยกันไม่ว่าจะด้านเศรษฐกิจ สังคม
หรือวัฒนธรรม นิทรรศการนี้ชี้ให้เห็นควมแตกต่างที่เป็นเหตุ
ให้เกิดปัญหาทางสังคม โดยวิสัยทัศน์ในการมองโลกที่ต่างกัน

แต่ละภาพจึงมีนัยยะซ้อนอยู่และไม่สามารถมีบทสรุปสำเร็จรูปได้
เจตนาของข้าพเจ้าคือนำเสนอคำถามเกี่ยวกับภาวะทั้งสองด้าน
ไว้เป็นปริศนาที่ข้าพเจ้าอยากให้เปิดจินตการของท่าน
ไม่มีความถูกต้อง หรือความผิดในโลกที่เป็นอยู่
ทุกอย่างเปรียบเสมือนกระจกเงา เพียงแต่ท่านเองนั้นจะเลือกที่จะเข้าใจอย่างไร
ซึ่งก็แล้วแต่ประสพการณ์ของแต่ละคน ที่จะเป็นเกณฑ์ตัดสิน
หากแต่...ความจรรโลงใจ ในการบริโภคถือเป็นสิ่งสำคัญสุด
ที่จะนำเสนอในนิทรรศการครั้งนี้
ดังนั้นทุกคนรู้ดีอยู่แล้วกับปัญหาโลกและสังคมในปัจจุบัน
แต่จะมองเห็นหรือไม่ว่ามีสิ่งดีๆ อย่างเช่น ศีลธรรม คุณธรรม จริยธรรม
และวิถีธรรมชาติ ซึ่งล้วนเป็นศิลปะแห่งการดำรงชีวิตอันประเมินค่ามิได้

ปิยทัต เหมทัต
๒๕๕๒ / 2009



Civilisation. กรุงเทพ ประเทศไทย, ๒๕๕๒







Verve exhibition

The Lord Buddha’s teaching in his First Sermon, DhammacakkapavattanaSutta is the first discourse of Buddhist doctrine. These principles descended from his enlightenment. His teaching came from no one, but sought to reveal the truth of a right practice through eight precepts. They combined to become the Noble Eightfold Path, or the “Middle Way,” that defined the path between extremes of asceticism and indulgence leading to the elimination of desire, which set in motion the “wheel of Dhamma,” an integral teaching on how to live a daily life that points toward Nirvana.

Wisdom, Ethical conduct, and Mental discipline are the three basic categories that one most ultimately needs to practice and adhere to, with respect to attain sufficient balance. However, it is a matter of an individual’s strong will and faith. The Buddhist canon provides complete freedom in the ways one thinks and practices on the basic of philosophy, sound judgment, and the seeking of truth.

The work does not intend to show the creator’s proficiency in the canon of Buddhism. Rather, it represents his fulfillment deriving from his faith, his earnestness for leaning and practicing to achieve a level of consciousness for right humble living in today’s society. Ever since the “Middle Way” principle was brought to his life, it has enabled him to gain insight and to discover more awareness about himself and others. He finally finds contentment – a well of creative force that is applied to his artistic path with great Verve from the perspective of culture and Buddhism philosophy combined.

In the “Verve,” Piyatat exhibits the intrinsic connection between art and Dharma metaphor. He symbolizes the door as the freedom of choices that one may desire to live by. Furthermore, the illumination from the door in each photo indicates alternative ways for one to live in sufficiency. As witnessed by the balanced focal point that interconnects in the middle of each photograph, the intersection presents “the Middle Way”. The photographer is determined to produce works that lend support to the hearts and minds of all who are fascinated.

Rattama Pongponrat
Museum Siam Bangkok, 2008


Welcome to Verve. Bangkok, Thailand, 2008







มชฌิมปภา

คำสอนแรกของของพระพุทธเจ้าครั้นทรงแสดงปฐมเทศนาที่เรียกว่า “ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร” นั้นเป็นการแสดงถึงพระธรรมของพุทธศาสนา ที่พระองค์ทรงยกให้เป็นสิ่งที่ได้ตรัสรู้สิ่งที่ไม่เคยได้ยินได้ฟังมาแต่ก่อนจากผู้ใด ซึ่งระบุว่าการปฏิบัติที่ถูกต้องมีทั้งสิ้นแปดประการ หรือ มรรค มีองค์ ๘ ซึ่งคำสอนนี้มีความสำคัญต่อการดำรงอยู่ของชีวิตที่นำไปสู่การบรรลุมรรคผลนิพพาน

มรรคมีองค์ ๘ ประกอบด้วย การเข้าใจถูกต้อง มีความหวังถูกต้อง มีการพูดจาถูกต้อง มีการกระทำถูกต้อง เลี้ยงชีวิตถูกต้อง พากเพียรถูกต้อง มีสติถูกต้อง มีสมาธิถูกต้อง เหล่านี้คือข้อปฏิบัติสายกลาง “มัชฌิมา ปฏิปทา” ซึ่งหัวใจสำคัญอยู่ที่ต้องมีพร้อมกันทั้งแปดข้อและยึดถือปฤิบัติ อันจะนำไปสู่ความพอเพียงได้ อย่างไรก็ดีผลที่จะเกิดนั้นขึ้นอยู่กับความมั่นคง และความศรัทธาของปัจเจกชน เหตุเพราะหลักคำสอนในพระพุทธศาสนาให้เสรีภาพสูงมากไม่ว่าจะเป็นด้านความคิด และทางเลือกปฏิบัติที่ล้วนเป็นปรัชญา เป็นเหตุเป็นผลและจับต้องได้

ผู้สร้างผลงานไม่ได้แตกฉานในหลักธรรม เพียงมีศรัทธาอยากศึกษาเรียนรู้และพยายามปฏิบัติ เพื่อให้มีสติในการอยู่ร่วมในสังคม และหลังจากการเริ่มนำข้อคิด ของการเดินทางสายกลาง เข้ามาใช้ในชีวิต ตนเองก็ได้เรียนรู้และรู้จักตนเองมากขึ้น ยังผลให้มีพลังเติมเต็มความสุขแก่ชีวิต ซึ่งเป็นบ่อเกิดของพลัง แห่งความคิดสร้างสรรค์ และสามารถนำมาประยุกต์ใช้ในแนวทางการทำงาน ด้วยมุมมองที่ผสมผสาน ศิลปะและพุทธปรัชญาเข้าด้วยกัน

มชฌิมปภา เชื่อมโยงระหว่างศิลปะกับหลักของพระอุปมา โดยบานประตูทำหน้าที่สะท้อนทางเลือกของชีวิตโดยแสงสว่างจากบานประตูถ่ายทอดเส้นทางในการดำเนินชีวิตอย่างพอดีซึ่งเห็นได้จาก ความสมดุลย์ที่อยู่ตรงจุดศูนย์กลางของภาพทุกภาพ ผู้สร้างผลงานเองมีเจตนาที่จะผลิตงาน ที่ให้ความจรรโลงใจทั้งในด้านความคิด และความรู้สึกเป็นปิติแก่ผู้ที่สนใจในโอกาสนี้ และโอกาสต่อไป

รัตมา พงศ์พนรัตน์
กรุงเทพ, ๒๕๕๑ / 2008



มชฌิมปภา. กรุงเทพ, ประเทศไทย, ๒๕๕๑







Void

“For the private man, the phantasmagoria of the interior represents in the universe. In the interior, he brings together the far away and the long ago… The arcades and interieurs, the exhibition halls and panoramas: they are the residues of dream world.” Walter Benjamin

Like Manet’s paintings of modern life – most famously ‘Bar at the Folies Bergere’ - Piyatat examins the psychology of places of public leisure and mass entertainment. His painterly images which take the whole of the city as their canvas. The artist photographs the architecture of arcades, theatres museums and grand hotels - nether worlds of enchantment and escapism. Piyatat’s spectral, saturated images, flooded with colour, conjure an alternative place; an uncanny twilight world. The unnatural clarity with which the artist fills our fills of vision, achieved though long exposures on large format cameras, offers us a temporary paradise: a short-lived reminder that, as Baudelaire noted, “the marvellous envelopes and saturates us like the atmosphere, but we fail to see it”. As the poet demanded, Piyatat makes visible that which is invisible and intangible, creating a “strangeness deep and shimmering, like the mysterious perfection of crystal.” Piyatat’s images have precisely the crystalline clarity, the “vital incandescence” and the “rich colour” that the first moderns knew represented a wholly urban beauty.

Alistair Robinson
Northern Gallery of Contemporary Art


Piyatat 2002-2003. London England: Northern Gallery of Contemporary Art, 2003